Jericoacoara, Brazillië augustus 2018…. na een lange wandeling over het strand ga ik richting een van de vele eettentjes. Het besef dat deze reis in Zuid-Amerika er bijna op zit landt langzaam in mijn gedachten waarop mijn hersenen op standje actief springen. Het was weer fantastisch, mooie herinneringen, prachtige locaties en leuke mensen leren kennen. Maar ja, het is weer voorbij. Hoewel de volgende trip alweer geboekt was (WEG Tryon inclusief roadtrip) ben ik eigenlijk nog niet zo bezig met volgend jaar.

Denken

Terugkijkend naar mijn laatste backpack reizen zijn er wel wat kleine dingetjes veranderd. Waar je 10 jaar geleden nog kon aankloppen bij een hostel, moet je tegenwoordig een reservering maken, want anders heb je gewoon pech en is er geen bed meer beschikbaar. De charme, uitdaging en onbekende waar het toch wel om draait als je gaat backpacken is langzaam aan het verdwijnen. Vooraf gegoogelde accommodaties, ratings en suggesties laten zien dat er een nieuw tijdperk voor de backpacker is aangebroken. Reizen zonder wifi is bijna onmogelijk geworden, zeker nu de ‘reisbijbel’ Lonely Planet refereert naar webadressen. Dat wifi is beschikbaar in nagenoeg alle hostels, want vooraf moet je natuurlijk wel even googlen of het gratis is, anders neem je een andere.

Aangekomen in het hostel is de tijd van gezelschapsspellen en gezamenlijk koken vervangen door het individueel checken van je Facebook account. Het liefst zo lang mogelijk, want je wilt natuurlijk niks missen van het thuisfront.

Misschien wordt ik wel te oud om met een rugzak rond te reizen van hostel naar hostel. Ben ik niet meer van deze tijd als ik zeg ‘de telefoon gaat de komende weken gewoon uit’? Misschien moet ik eens op zoek naar iets anders…. een andere manier van reizen, of een bestemming waar zeker geen wifi aanwezig is en je nog kunt aankloppen bij een hostel of er een bed beschikbaar is.

Dromen

Terug in Nederland kwamen de verhalen weer langs over die 1000 km paardenrace in Mongolië. Sinds een aantal jaren wordt deze in de zomer gehouden. Hoewel ik zelf niet aan de laptop zat vastgepakt leek heel bokt.nl op het puntje van hun stoel te zitten om de stipjes op het scherm te volgen. De deelnemers van deze race bekommeren zich er niet om…… ze zijn met andere dingen bezig. Ze zijn op avontuur, maken herinneringen, genieten van een ongerept land, gastvrije cultuur, maken nieuwe vrienden, zowel twee- als vierbenig, hebben verhalen als ze terug komen, hebben een uitdaging waar ze een heel jaar lang naar toe gewerkt hebben.

Zou deze paardenrace iets voor mij zijn? Alle ingrediënten voor een avontuur zijn aanwezig. Paarden, een land dat ik nog niet ken, een ultieme uitdaging waarna je naartoe kunt werken. Het stunten om op een wild vreemd paard op te stijgen, de snijdende wind in je gezicht galopperend over de weidse steppe, afwisselende landschappen, slapen onder een adembenemende sterrenhemel, niet weten waar je de nacht door gaat brengen, rijden op gps en kaart, kennis maken met een onbekende cultuur, vreemd eten en dan die finish halen met al die emoties die erbij horen. Een onvergetelijk avontuur, zoals Bilbo Baggins riep “I’m going on an adventure!

Doen

Zo druk als ik het had met het afstuderen voor mijn docent aardrijkskunde opleiding en de voorbereidingen voor de Endurance Marathon in Someren besloot ik op een avond mijn motivatie in te sturen om deel te nemen aan de derby. De eerste stap is gezet, nu is het afwachten of je überhaupt uitgekozen gaat worden, waarbij ik de kans nagenoeg nihil inschatte.

Weken verstrijken en tijdens mijn reis in de USA had ik (gelukkig) geen telefoonverbinding, wat resulteerde in een volle voicemailbox. Natuurlijk luister je deze niet meteen af als je terug komt, maar wacht je daar een week mee…. ‘oja, moest ik ook nog doen.’

We would like to invite you to the 2019 Mongol derby, please contact us“, klinkt er uit het kastje….. OMG, kon nog net voorkomen dat ik van mijn stoel viel. Ineens komen al die ‘second thoughts’ boven. Iets met nek breken in Mongolië door op half wilde paarden te gaan rijden, afzien, nog meer janken dan tijdens de laatste 5 km van de Kennedymars,  een jaar lang trainen, trainen, trainen met een huidige conditie van 0.  Voedselvergiftiging oplopen, omdat je ‘schapenorganen naar binnen werkt, 1000 km te paard, terwijl ik afgelopen week na een uur al zadelpijn had. Een maximum gewicht  met rijkleding van 85 kg…. dan moeten er toch echt wat kilo’s vanaf. Waar ga je aan beginnen?

Nadat ik het even heb laten bezinken, alles nog eens overdacht heb en me gerealiseerd dat dit een once-in-a-lifetime avontuur gaat worden heb ik ‘ja’ gezegd op de uitnodiging.

Het komende jaar staat in het teken van voorbereiden en trainen voor deze ultieme uitdaging, het grootste avontuur dat ik waarschijnlijk ooit ga beleven….

……. het rijden van de zwaarste en langste paardenrace ter wereld in Mongolië!