Pre-Derby-Snow-Adventure!

In oktober vorig jaar nam ik contact op met Allard van Lingen van bergwandelen.com of hij mij kon helpen met de voorbereiding op de Mongol Derby. Met name het gedeelte ‘navigatie’. Al doende kreeg ik de uitnodiging om mee te gaan op een van zijn reizen om mijzelf ‘out of my comfortzone’ te halen. Natuurlijk kon ik daar geen ‘nee’ op tegen zeggen en 30 maart zat ik in de auto op weg naar Zwitserland.

De trainingen voor de derby blijven doorgaan. Half maart naar Katwijk gegaan om daar mee te rijden met een galoptraining op renbaan Duindigt, georganiseerd door Endurance Clinics. Helaas was de renbaan door de vele regen veranderd in een plonsbad en werd de training verplaatst naar het strand. Het was de eerste keer dat ik op het Nederlandse strand een galopje heb gedaan. Het was echt heerlijk in de storm. Totaal een andere ervaring dan de bossen op de Brabantse zandgronden.

Waarschijnlijk toch een koudje opgelopen en de week erna lag ik al snotterend, kuchend en bibberend op de bank. Bah… griep. Halve drogisterij ingekocht, opgesnoven en weggeslikt, want de week erop stond het sneeuwavontuur ingepland en dat mocht ik natuurlijk niet missen.

Zaterdag vroeg in de ochtend met de carpool richting Zwitserland. Pas een paar dagen vooraf kregen we te horen waar we naar toe zouden gaan. Een sneeuwavontuur moet natuurlijk op een plek zijn waar sneeuw ligt en zo laat in het seizoen is het afwachten waar er nog sneeuw gaat vallen. Gelukkig gaf de sneeuwradar aan, dat het plaatsje Bedretto deze week verse sneeuw ging krijgen en dat was ‘the place to be’.

Na een dag in de auto kwamen we aan in Bedretto, waar we op het terras de laatste zonnestralen hebben meegepakt. De groep bestaat uit 12 personen en we starten met een welkom en introductie, waarop de vraag ‘waarom dit avontuur’ gelanceerd wordt in de groep. “Uhh, ja, ik ga de Mongol Derby rijden. Een paardenrace over 1000 km in Mongolië dat in augustus gaat plaatsvinden. Ik ga mee om mijzelf uit mijn comfortzone te halen want bergen en vooral sneeuw zijn niet mijn favoriet. Zeg maar, ik haat sneeuw……”.

i-mz53RMK-XL

Als snel had ik in de gaten dat ik de puppy van de groep ben, die bestaat uit doorgewinterde sneeuw-die-hards die al heel wat hoogtemeters en expedities in de benen hebben.

De volgende ochtend werden de sneeuwschoenen opgebonden en gingen we op weg naar de eerste berghut waar we 1200 hoogtemeters voor moesten maken. Stapje voor stapje en nog wat onwennig liep ik de berg naar boven. Best wel aardig, zo de eerste meters, maar als snel wordt het steiler en warmer. Met de zon hoog aan de hemel lopen we door een ‘creep’ bos. Waar de stammen van de bomen rond lopen door verzakking van de ondergrond. Mooi hoor en al rondgapend…. HOPPA, ineens ook een verzakking van mijn ondergrond en lag languit met mijn snufferd in de sneeuw. Verschillende k-woorden passeren de revue. Weer opstaan en verdergaan. Om 100 meter verder weer de sneeuw te testen….echt, kansloos….. Focus Es, Focus. Dit ritueel herhaalde zich nog verschillende keren. Ik hoor Mike al zeggen ”You’re the thumble champion of the day, you receive an extra batch”.

“Kijk eens naar boven roept Allard, daar is de hut!” Yes, het einde is in zicht, we zijn er bijna….. niet dus. Twee uur lang kwam die hut steeds dichter bij. En als allerlaatste kwam de puppy aan op de top van de berg, waar de puppy ontvangen werd met een erehaag door de rest van de groep. Argh, les een…. Dat witte stipje in de verte op de steppe waar je heen moet kan nog uren duren. Focus en hou een normaal tempo.

Na een heerlijk diner en goede nachtrust lopen we de volgende dag vooral bergafwaarts. Dat gaat me een stuk beter af. Lang leve de squat-training. De zon staat wederom hoog aan de hemel en terwijl we over een meer lopen, dat tussen de bergtoppen ligt, is het echt genieten. Natuurlijk ook weer wat pittige klimmetjes, maar mijn medewandelaars motiveren me door te zeggen dat de eerste twee dagen het zwaarst zijn en het daarna alleen maar makkelijker wordt. Door een prachtige grottunnel komen we aan bij een steile bergwand. Hier gaan we naar beneden. Gewoon gaan zitten, tenen omhoog dat je sneeuwschoenen je niet tegenhouden en laat maar gaat. WTF….. verrekte steil naar beneden. Daar ga je dan, in je rijbroek de berg af.

We komen aan in de hut en er blijkt niemand te zijn. Helemaal niet erg, want we hebben voor de hele groep eten mee, dan maken we zelf wat klaar. Backpacker feeling heerlijk! Een ander dingetje was wel dat er maar 6 bedden aanwezig zijn. Ook dat werd opgelost door alles naast elkaar op de grond te leggen en lepeltje, lepeltje te gaan slapen die nacht. De volgende ochtend rond 7 uur werd de deur opengetrokken en klonk er een ferme ‘Buongiorno’. De opzichter van de hut die waarschijnlijk de schrik van z’n leven kreeg door 12 lepeltje, lepeltje liggende bergwandelaars in z’n verbouwde toko aan te treffen. Er was absoluut geen excuus voor ons ‘gedrag’ en er werd duidelijk gedirigeerd de toko voor 9 uur te verlaten en alles in de originele staat te herstellen.

Keurig op tijd en met alleen het achterlaten van onze voetsporen vertrokken we 8:50 uur voor onze volgende dag wandeling. Ook vandaag weer de hele dag omhoog en omlaag over de sneeuw. Ik dacht altijd dat sneeuwwandelen een duf imago had, maar niks is minder waar. Het is echt heel sportief en totaal anders dan een wandeltocht door de bergen. Het landschap brengt onverwachte vergezichten die je normaal nooit zou kunnen aanschouwen als niet die hoogtemeters omhoog wandelt. Aan het einde van de dag hadden we nog een lange ‘slide’ naar beneden. Was ik gisteren nog wat huiverig met knikkende knietjes. Vandaag dacht ik, “gewoon zitten en gaan” en zo geschiede…. Hoe gaaf is dat!

Vanavond slapen we in een luxe hotelletje met een heerlijk diner en nog napratend over de nacht van gisteren hebben we heerlijk vertoeft in het dal.

Het sneeuwavontuur ging naar een locatie waar er sneeuw zou gaan vallen en de volgende ochtend was het zover. Het had de hele avond gesneeuwd en een nieuwe verse laag veranderde het dal in een plaatje uit een fantasieboek. We bonden de schoenen onder en, omdat we in een dal verbleven, moesten we eerst de berg weer omhoog. Niet geheel zonder gevaar, want de nieuwe laag sneeuw kan zorgen voor lawines. We waren nog geen 2 uur onderweg en liepen over de eerste lawine heen die juist voor ons naar beneden was gekomen. Best spannend.

Het begon ondertussen steeds harder te sneeuwen en we baanden ons een weg naar een hut die ‘Maria Louisa’ gedoopt is. We weten dat er nog meer sneeuw op komst is en dat we hier twee dagen gaan verblijven. Het sneeuwt volop en ben echt heel blij bij het zien van de hut. Wel een stuk sneller dan ik had verwacht. We hangen onze kleren te drogen, zoeken snel de haard op en genieten van de meest lekkere chocomel die ik ooit op een berg gedronken heb.

Sneeuw, sneeuw, sneeuw, de hele nacht blijft het sneeuwen en de volgende ochtend zijn we ingesneeuwd. Je kan niet meer door de ramen naar buiten kijken en de deur moet vrijgemaakt worden om überhaupt naar buiten te kunnen gaan. Keek er best naar uit, een rustdag. Maar nee, de schoenen aan en weer naar buiten voor een rondje op het plateau. Het sneeuwen was nog steeds niet gestopt en ik was er al heel snel klaar mee. Stomme sneeuw, koud, geen doorkomen aan. Volkomen loco. Dit is het eerste moment dat ik me besef dat het sneeuwwandelen in mijn rijbroek, Seducci, gypies en chaps misschien niet de meest beste keuze was. Binnen no-time waren mijn chaps en schoenen doorweekt en stond ik met poedelbadjes te plonzen in de sneeuw. Heb ’t een goed uur volgehouden en toen dacht ik echt dat m’n vingers eraf aan ’t vriezen waren. Brommend en klappertandend ben ik teruggegaan naar de hut. Een uur om een pad te banen door de vers gevallen sneeuw en in 7 minuten teruggelopen. In dit slakken tempo ging het vooruit. Een enorm goede mentale training voor de derby. Ik ga zeker aan deze dag terugdenken als ik er tijdens de derby een keer doorheen zit. Gelukkig is de kans op augustus-sneeuw in Mongolië niet zo groot en gaat het helemaal meevallen, die dip.

De volgende ochtend. Yes, het sneeuwt niet meer! Aan het ontbijt vertelt de hut-host dat Bedretto gisteren is geëvacueerd i.v.m. lawine gevaar. Dus we weten niet of we vandaag terecht kunnen in het hotelletje waar we de laatste overnachting gaan hebben. Schoenen onder en op weg naar de laatste dag lopen. Nog even de vraag of we door een pass komen, aangezien de kans op lawines wederom aanwezig is. Lukt het niet, dan gaan we de hele weg weer terug naar Maria Louisa.

Al ploeterend banen we ons een weg door de verse sneeuw. Het landschap is oogverblindend mooi, bijna niet te beschrijven. Een ervaring die je moet ervaren, voelen en beleven. Dat je jezelf af en toe in je arm moet knijpen, of over je eigen sneeuwschoenen moet laten struikelen dat je echt op deze magische plek bent beland. Daar lig je dan met je benen de lucht in, voor de zoveelste keer met je neus in de sneeuw. Ondertussen kan ik er al om lachen want ben de tel kwijtgeraakt. Iedere keer weer een worsteling om uit de diepe sneeuw omhoog te komen met die zware rugzak en onhandige stokken en schoenen. En toch lukt het steeds weer. Vallen, opstaan en doorgaan.

We wandelen de pass af naar beneden. De laatste heuvel tot het avontuur er bijna op zit, ergens vind ik het toch heel jammer. Het had nog best een paar dagen mogen duren, maar dan zonder sneeuwstormen. Het is gelukt en we komen in het dorp Bedretto aan.

De dag dat we vertrokken, hadden we bedacht dat het verstandig zou zijn om één van de auto’s elders te parkeren, zodat deze de chauffeurs kon overbrengen. Daar staan we dan….. te kijken naar een hoopje sneeuw, waar de auto onder verstopt staat. Een aantal beginnen te graven in de sneeuw en gaan opzoek naar de auto. Na 15 minuten komt er wat tevoorschijn en het blijkt het dak te zijn. We realiseerde ons al meteen dat dit een ‘no-go’ zou worden. We stonden op de weg waar bijna 2 meter sneeuw op ligt, die 6 km van onze eindbestemming. Dat gaat ‘m niet worden. Er zat maar één ding op. Auto bleef staan waar ie staat en nog 6 km lopen naar de hoofdweg die hopelijk wel schoon was gemaakt. Nu loop je daar gewoonlijk een goed uurtje op, maar op sneeuwschoenen, een meter wegzakkend en worstelend om een pad te maken gaat dat niet op. We doen er nog ruim 2 uur over en dan bereiken we hoofdweg die inderdaad vrij gemaakt is van sneeuw.

Allard was zo slim geweest om al een taxi te bestellen en deze kwam perfect op tijd aanrijden. Nadat we alles in de taxi gedumpt hebben zijn we rechtstreeks naar een pizzeria gereden in het volgende dorp. Echt heerlijk na een dag inspanning.

De week zit het er alweer op. De afsluitende reis van het seizoen: “Sneeuwavontuur van Bergwandelen.com”. Voor mij was het een pre-derby-avontuur dat ik niet snel meer ga vergeten. Waar ik uit mijn comfortzone ben gehaald, conditioneel getraind, mentaal getraind, hindernissen heb overwonnen, fantastische mensen heb ontmoet met onuitputtelijke energie, passies en uitdagingen.

Landschap en vergezichten heb gezien die je alleen op gefotoshopte kaarten tegenkomt, waarbij ik heb leren navigeren in een gebied waar nagenoeg geen aanknopingspunten zijn om je op te focussen. Waar een stipje op de horizon je eindpunt zal zijn, waar je alleen gaat komen met focus in een steady pass.

Allard en Jantine, nogmaals bedankt voor jullie positieve mindset en support gedurende dit avontuur!

LOGO-bergwandelen

Wil jij ook een sportieve reis maken waarbij je op plaatsen komt die nog niet door het massatoerisme ontdekt zijn? Ga dan naar bergwandelen.com.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s