Tijd voor een nieuwe blog, via mijn website zie je dat de teller niet meer in maanden tikt, maar in dagen. Het lijkt wel steeds sneller te gaan. De laatste weken druk bezig geweest onder het motto:  “Alles is training!”

Það er rúsínan í pylsuendanum

Als je dacht dat hier iets in het Mongools stond dan heb je het mis. De betekenis: “Het is de kers op de taart‘ in het IJslands. Sinds begin deze maand ben ik regelmatig te vinden bij Litla Paradis in Lierop. Een IJslandse paarden stoeterij waar ik kennis heb gemaakt met het rijden op dit onwijs leuke paardenras.

Het het is echt de ‘Kers op de taart’ op mijn voorbereiding. IJslandse paarden zijn oersterk, hebben een vriendelijk karakter en zijn tegelijkertijd heel stoer en eigenzinnig. Naast deze eigenschappen zijn ze uniek in hun gangen, want naast stap, draf en galop kunnen ze ook ‘tölt’ en ‘telgang’ lopen, waarbij de beenzetting op een andere manier is. Het was wel even wennen, aangezien ik dit nog nooit ervaren had. Hierbij is ruitergevoel, balans en kennis heel belangrijk om deze paarden goed te rijden. Lotte begeleid me uitstekend en ik kom steeds meer te weten over deze unieke tak van paardensport.

59265507_1194734040699884_3773839522198978560_n
Eerste rondje op een IJslander, bedankt Onyx!

De Mongoolse pony’s staan net als de IJslanders en Konikpaarden, dichtbij het oer-paard. Paarden die goed tegen extreme weersomstandigheden zijn opgewassen, gehard en puur.

Meeting @ Green HQ

Na ons Wales avontuur was het tijd om bij te praten over de voorbereidingen en gang van zaken omtrent de Derby. Op de vroege ochtend met ‘het bussie’ naar Linda (Team Yellow) gereden en samen zijn we vanuit Boskoop naar Noordwijk gelopen. Een hele goede mentale en conditionele training van 35 km in 6 uur en 20 minuutjes. Met de mindset dat er iedere 10 km een Urtuu tegen komen, waar we even een breakje mogen nemen. De Urtuu zijn de ‘horsestations’ waar we in Mongolië van paard wisselen.

Vanaf de start naar Urtuu 1 (Linda’s paarden)  liepen we vooral door open weilanden en velden, waar we de wind flink van voren hadden, een goede start van de work-out. Ook liepen we op GPS en hebben we vooraf geen route uitgedacht. We moesten steeds richting noord-west lopen om bij ons eindpunt ‘HeadQuarters Team Green’ te komen.

Tussen Urtuu 1 en Urtuu 2 bedachten we ons dat navigeren best een uitdaging is in Nederland. Je hebt namelijk te maken met water en door een sloot zwemmen hadden we niet op de planning staan. Ook navigeren in een stad waarbij er veel bebouwing is en de wegen lopen zoals ze zijn, is het keuzes maken of je links of rechts gaat en dan hopen dat het de kortste weg is.

De laatste etappe is altijd het zwaarst, of je nu de 80 km van de Kennedymars loopt of even naar Noordwijk. Na een lange saaie weg, konden we eindelijk het spoor over en daarna volgde er nog een hele lange saaie weg naar Noordwijk.

Bij onze eindbestemming Urtuu 3 (HQ Team Green) werden we hartelijk ontvangen door Mike, Katja en Donna en stond er een strakke tafel gedekt. We waanden ons in een knusse Engelse huiskamer. Een super gezellige avond met heerlijk eten, Mike’s  homemade Crumble viel zeer in de smaak.

59551168_464386447631477_5723199326721671168_n
Diner @Green HQ. Vlnr: Linda (Team Yellow), Donna Oudshoorn, Me (Team Orange/blue) en Mike (Team Green)

Get your gear together

Al maanden ben ik het internet aan het afstruinen om het juiste materiaal te vinden en ondertussen zijn bijna alle benodigdheden voor de reis aangeschaft. Nog een enkele bestelling is onderweg. Dat geeft wel een opluchting, nu is het de kunst om het wel uit te testen, maar niet te ver te verslijten. Die spullen moeten de Derby nog wel zonder mankementen kunnen overleven.

Nieuwe Seducci
Bij thuiskomst na het bezoekje bij Team Green HQ lag er een verrassing in de brievenbus. Een nieuw product van Seducci om uit te proberen voor de Derby. Nu ben ik al heel blij met de Seducci onderbroeken, maar deze is echt fantastisch. Voorzien van zeem (net als bij fietsers) maar dan speciaal voor ruiters. Een extra laagje bescherming  voor je billen en niet aanvoelt of je een of andere luier om hebt en gegarandeerd niet doorrijden! #rideseducci 

Oranje merino longsleeve
Het heeft een paar maanden geduurd en dan ineens vind je hem…. een oranje longsleeve van merino wol. Nu zijn er natuurlijk veel te vinden, maar oranje voor dames is echt een uitzondering. Ben er erg blij mee en wonderbaarlijk past ie perfect. Voor lange mensen altijd weer even afwachten hoe de Italiaanse maat valt.

Toch weer nieuwe schoenen
De Adidas Terrex waren zo veel belovend om mee te gaan naar Mongolië, maar toch na lange dagen trainen en veel lopen, merkte ik dat ze de volgende ochtend een maatje kleiner leken. Ook zijn ze na het sneeuwavontuur niet meer waterdicht te krijgen. Na veel overwegen besloten om terug te gaan naar mijn ‘good old’ wandelschoenen waar ik 5x de Kennedymars heb uitgelopen en al uren mee op het paard gezeten heb. Nadeel van deze schoenen: na een jaar volledig gescheurd en versleten, je kan er niet mee rennen, ze zijn zwaarder dan gypies en moeten ingelopen worden. Althans de leer versie dit ik voor deze rit gekozen heb. Aangezien alles training is, kan inlopen van schoenen worden bijgeschreven op het lijstje.

Duizend kilometer, hoe ver is dat eigenlijk?

Ondertussen begin ik me steeds meer te realiseren hoe ver 1000 kilometer eigenlijk is. Okay, nu heb ik wel wat ervaring met het afleggen van ‘wereld’ afstanden alleen nog niet met het vervoermiddel ‘paard’. Mijn buitenritten en endurance wedstrijden zijn ‘maar’ rondjes om de kerk in vergelijking met de Mongol Derby.

Afgelopen weekend werd het NK Endurance over een afstand van 160 km verreden bij het KNHS centrum in Ermelo. Niet als ruiter maar als groom heb ik mij een dag mogen vermaken tijdens dit sportieve evenement. Vooral die laatste kilometers van de lange ritten maken altijd indruk. Ruiters die al uren in het zadel hebben doorgebracht, spannende keuringsmomenten goed zijn doorgekomen en dan alles op alles zetten om die laatste kilometers goed te gaan volbrengen. Het doel zal behaald worden, het bereiken van de finish! De ontlading na het passeren van die laatste lijn is groot en vaak ook emotioneel. Veel ‘sport-buitenstaanders’ hebben geen idee hoeveel jaren training er aan voorbereiding aan vooraf is gegaan. Maar dan ben je er nog niet, want er zit nog een zenuwslopende laatste keuring voor je paard achteraan. Alles moet kloppen, paard moet gezond zijn, want anders krijg je geen ‘approved’. Opluchting en gevoel van blijdschap bij het gehele team dat van ’s ochtends heel vroeg de hele dag bezig is geweest om jou te helpen met deze prestatie. Want winnen doe je in de endurance nooit alleen.

Het NK Endurance gaat over een parcours van 160 km…. dat gaat 6x in de afstand die ik ga afleggen in Mongolië. Als je vanuit Ermelo hemelsbreed naar het zuiden zou rijden, zou de finish waarschijnlijk op het Vrijthof in Maastricht zijn geweest. Gaan we die lijn 1000 km volgen dan komen we uit in de prachtige stad Marseille.  (https://nl.distance.to)

Als je op de kaart gaat bekijken welke gebieden en landschappen je moet passeren voordat je in Zuid Frankrijk aankomt is dat echt een hele gave reis route. Via de Ardennen naar Luxemburg, door de prachtige bossen van ‘Grand Est’ gebied in  Noord-Oost Frankrijk en dan via het Rhône dal en Provence naar de Côte-d’Azur.

Een van de uitdagingen tijdens de Derby is dat je nog niet weet waar de start zal gaan zijn. Naar mijn verwachting rond 500 km rond Ulaanbaatar, maar waarheen daarna is echt een vraagteken. Gericht voorbereiden gaat hierdoor niet en blijft het een spannend element van de race. Ook welke landschappen waar je je doorheen moet navigeren is een uitdaging.

Having second thoughts?

Nu de Derby dichterbij komt stijgt ook de gezonde spanning, want hoe weet je nu of je goed bezig bent met je voorbereiding? Niet dus, je komt er pas achter als je moet afzien en of jij daar conditioneel en mentaal tegen op gewassen bent. Want er kan natuurlijk van alles gebeuren in Mongolië. Als afsluiting van deze blog…… de Mongol Derby is niet voor watjes 😉