Wat ons natuurlijk allemaal bezighoudt is waar Esther vannacht ligt te slapen. Geweldig die tracking-gegevens. Maar wat als ons groene bolletje stopt op 1800 meter hoogte tussen twee horsestations? Als we alleen maar foto’s zien van natte en koude ruiters? Wat als zij een route kiest die slechts één andere ruiter van de 45 combinaties ook heeft gekozen? Wat als haar plan in Nederland was zoveel mogelijk op horsestations te overnachten?
Ik weet het ook niet…
MD19_day1_staying_with_family

Ik zag net wel deze foto van de koplopers (ZH, AA en RL) die op dezelfde manier zijn gestopt als Esther. Zij slapen bij een nomadenfamilie op de steppe. Deze locaties hebben de deelnemers ook gekregen in hun GPS. Esther is ruim voor de daglimiet gestopt. Mogelijk ook bij zo’n vriendelijk herder met een originele Yurt. De woontent is goed geïsoleerd met wolvilt, heeft  een houten vloer bedekt met tapijten, huiden en vachten. En een brandende kachel.
Haar personal trainer, Gerwin Franken, zou gezegd hebben: “The Difference between the pro’s and the amatures, is that the pro’s are better in the basics”

UTC, AM, PM en de tijdzones

Het is best lastig om de verschillende tijdnoteringen te begrijpen. Als je UTC ziet staan is dat een standaardtijd, gebaseerd op een atoomklok en gecoördineerd met de rotatie van de aarde. Deze tijd is 2 uur vroeger dan bij ons en 8 uur vroeger dan op de steppe.
De AM en PM tijden in de grafiek bereken ik als onze tijd. De registratie is om 11:17 UTC gestopt, dan is het 13:17 (= 1:17 PM) bij ons en 19:17 in Mongolië.
Wat betreft de afstand geeft haar GPS 77/78 km aan. De grafiek ziet er ‘normaal’ uit en haar Garmin inReach lijkt goed te werken. Op basis van de gegevens van andere ruiters lijkt horsestation 3 op zo’n 95 km te liggen. Morgenochtend dus nog eerst zo’n 15 km rijden met als groot nadeel dat al veel paarden van dat station zijn vertrokken.
De drie koplopers zijn HS3 al voorbij en overnachten een dagafstand van zo’n 110 km.
Esther zit nu onder het daggemiddelde van 100 km per dag en zal de komende 9 dagen daar net iets boven moeten uitkomen. Tijd genoeg!

Dagverslag van de organisatie in het Engels

Forty-five riders thundered across the start line this morning on the Mongolian steppe; the 11th Mongol Derby is underway.
Three days of pre-race training camp gave the riders, who come from 11 different countries, a proper taste of what is to come. Half-wild, hard-as-nails ponies plus 1,000km flat out across the most beautiful, untamed landscape in the world – sounds like a breeze, right?
Now they’re on their own. Will they team up and help each other out – or go for broke, solo?

Sadly, the first retirement in the 2019 race happened shortly after the start. South African entrant Vasin Govender, 51, injured his shoulder after getting bucked off in the pre-training ride and realised after an hour of the race proper that it wouldn’t hold up to the rigours of the Derby this year. He is on his way back to Ulaanbaatar.

You have to be fit as a flea to take on the rigours of this race (and half-mad – obviously) but, on horseback, age is just a number. First into vet station one were Frank Winters, 56, and Robert Long, 70 – the oldest competitors in this year’s race. Both of the Americans have experience with broncs and rodeo-riding, which tells us a lot about the fiercely independent Mongolian ponies are like to ride…
Oh, and it’s bucketing with rain and freezing cold. Fantastic!

May the spirit of Dzjengis Khan look after their backsides…

De prachtige foto’s zijn van Sarah Farnsworth/Mongol Derby.